Geloofwaardigheid gemeenteraad naar historisch dieptepunt

(door Tony Cassese)

Een raadsvergadering in Almelo is als het zwemmen in een zwembad vol stroop: moeizaam, traag en niemand haalt nooit ofte nimmer de overkant. Dat was gisteravond al niet anders. Gedurende een tergend lange zit hebben zowel de gemeenteraad als het college hun geloofwaardigheid nog verder zien afbrokkelen en dat allemaal door pijndossiers uit het verleden. De vergadering werd gekenmerkt door eindeloze besluiteloosheid omtrent de affaire Dolle Pret.

Verschillende raads- en collegeleden hakten de knoop liever door om voor eens en altijd af te rekenen met het vorige gemeentebestuur. Hiervan waart de geest nog steeds in het huidige bestuurlijke apparaat rond. Met name door halsstarrig vast te houden aan discutabele erfenissen van bestuurders uit het vorige college ontworstelt Almelo zich maar moeilijk aan het negatieve imago. Een dag eerder was er bovendien ook al een ‘geheimzinnige’ besloten vergadering over het binnenstadsplan. Ook dat draagt bepaald niet bij aan het bereiken van de door burgemeester Hermans gelanceerde ‘cultuuromslag’. Waar zijn de zo fel gepropageerde openheid en transparantie gebleven?

Door het vorige college werd fout op fout gestapeld. Daar plukt het huidige bestuur niet alleen de zure vruchten van, het levert ook nog eens extra problemen op. Dit resulteert in een bange gemeenteraad, die alles continu voor zich uit schuift. Diezelfde gemeenteraad heeft er een handje van om belangrijke zaken er pas op het allerlaatste moment ineens door te drukken waardoor de burger telkens opnieuw voor een voldongen feit komt te staan (Fortezza, nieuwe stadhuis, de steeg van Stegehuis, de voor niets gekapte beukenboom etcetera, etcetera).

Voorafgaand aan de discussie over het partycentrum maakte de burgemeester krachtig duidelijk dat er beslist niet over het dwangsomverhaal gesproken mocht worden. Het moest volgens haar uitsluitend om het agendapunt ‘horeca op bedrijventerreinen’ en het daaraan gekoppelde beleid gaan. Gevolg was dat er over niets anders dan de dwangsommen werd gepraat en dat was ook logisch aangezien de zaak aan alle kanten rammelt. Als een soort Scrooge houdt de gemeente vast aan het innen van de dwangsom, wethouder Johan Andela liet daar geen misverstand over bestaan. Hij opperde een betalingsregeling te treffen met eigenaresse van het partycentrum, Henny ter Avest.

Kortom: het college houdt het op ‘regels zijn regels’, maar gaat er helemaal aan voorbij dat het een dwangsom is die de gemeente kàn innen, maar dat niet moet of hoeft. Zwakke argumenten en vergelijkingen met boetes voor verkeersovertredingen werden er aan de haren bijgesleept. De armlastigheid van het bestuur kwam hierdoor akelig duidelijk aan de oppervlakte. Het was gewoon gênant. Klaarblijkelijk is de gemeente Almelo zo hongerig naar geld dat ze elke fatsoensregel aan haar laars lapt, om van het gebrek aan coulance nog maar te zwijgen. Het lijkt wel of majoor Knip nog steeds regeert en dat noch de gemeenteraad noch het college hem wil afvallen. Gemeenteraad en college mogen wel oppassen dat de vreselijke erfenis van het vorige college niet de molensteen om hun eigen nek wordt.

Burgemeester Hermans schoot duidelijk geïrriteerd in de verdediging toen Gijs Stork van ALA/AOV vroeg hoe het toch mogelijk was dat de opname van een voorbereidende raadsvergaderingen op een cruciaal moment stopt. Op het bewuste moment werd namelijk juist de vraag beantwoord of er afgezien zou worden van de inning van de 50.000 euro. Terwijl Stork zeker weet dat het antwoord luidde dat het geld niet geïnd zou worden (ook de burgemeester had zich dusdanig in de geschreven pers uitgelaten), zit de band ineens geheel toevallig zonder geluid. Geconfronteerd met dit duveltje uit een doosje had Hermans had het meteen over ‘insinuaties en beschuldigingen’, terwijl Stork louter een vraag stelde. Tel hierbij op het recente akkefietje met de griffie, die verzuimd zou hebben om de overeenkomst met projectontwikkelaar Van der Looy op tijd naar de raad te sturen (de fout lag overigens bij het college zelf red.) ’, en je bent het fragiele beetje vertrouwen weer helemaal kwijt. En terecht! Hier is iets niet in de haak. Bovendien: een gemeenteraad, die vandaag niet meer weet wat ze een maand geleden unaniem besloten heeft mag niet langer serieus genomen worden. Maar… zó doen we dat in Almelo. Dit is de veelgeprezen Almelo Aanpak. Dat heet ‘Het verschil maken’!

Harry de Olde  mag sinds gisteravond wel als  ‘meest begeerde politicus’ worden aangemerkt.  Immers, in het recente verleden was het eerst Gijs Stork, die hem probeerde te paaien met liefdesbriefjes (zie elders op deze site).  Echter toen De Olde niet op de avances inging is Stork met de ‘second best’ Geerdink (Trots) aan de haal gegaan. Dat slaagde zoals we allemaal weten. Nu het CDA raadslid Dikmen verloor zoekt de partijtop naarstig naar vervanging van een even zwaar kaliber. Zoals dat vroeger al ging met de indianen die kraaltjes kregen aangeboden zo werd De Olde gisteren gepaaid met een heuse CDA pen die, zo blijkt uit de foto, erg in de smaak valt. Hij kreeg er een natte neus van. Wij houden de parendans in de raadszaal in de gaten… Wordt vervolgd.